بدونِ جبر ، با بداعت | دربارهی آلبوم «یکی بود یکی نبود» از «رضا صادقی»
يكشنبه ۱۳ دی ۱۳۸۸ ساعت ۱۱:۴۰
برچسب ها : رضا صادقی
مجله موسیقی ایرانیان - آرمین ابراهیمی: جدیدترین آلبوم «رضا صادقی» ظاهرا قرار نبود چنین ترکیبی داشته باشد و ظاهرا قرار نبود چینش قطعات و اسم مجموعهاش اینی باشد که حالا هست. آلبومِ «چقدر سخته» که به شکل غیرقانونی در اینترنت پخش شد در واقع شامل اغلب قطعههای این آلبوم میشد و برای خودش اثر مستقلی بود.
منتها، گوشهای حرفهای میتوانستند با کمی دقت در نوع خوانش خواننده دریابند که آلبوم مذکور تنها یک اتود بوده است. اتودی که به بیرون هم راه پیدا کرده بود و همین شد که صادقی چینش قطعات را عوض کرد و از زمان ورود آن آلبوم به اینترنت قطعههای تازهای برای این کارش آماده کرد. اتفاقی که در مورد آلبومی که قرار بود نخستین آلبوم مجاز و رسمی «محسن چاووشی» ، یعنی «متاسفم» باشد ، افتاده بود در مورد آلبوم صادقی هم تکرار شد. این در شرایطیست که آن ترکیب، ترکیبِ «چقدر سخته»، مطمعنا اگر آلبومی متنوع و شاد نبود دستکم مثل آلبوم حاضر چنین فضای افسرده و غمگینی نداشت. قطعاتی که از آن آلبوم حذف شدند، «بیا بد شیم»، «یا حبیبی»، «کافیه»، «خودش بود» و «بشکن» بودند که قطعهی دومی و آخری میتوانستند دلایلی روشن برای مرگِ هنری صادقی باشند. این که صادقی رپ میخواند، به راحتی میتوانست جایگاهِ آلبوم را زیر سوال ببرد. قطعاتِ آن آلبوم هم البته، تغییراتی کردند و همانطور که گفته شد از آنجا که اتود بودند عطش مخاطب را در آلبوم حاضر بر میانگیزند.
آلبومِ «یکی بود یکی نبود»، شاید مثل دیگر کارهای صادقی، از جمله «وایسا دنیا» که دستکم چند قطعهی هیجانزا داشت، موفق نباشد و به دلیل فضای اندوهناکاش، که جنس اندوهاش کمترین ربطی به فضای کارهای جفنگِ جاری در بازار موسیقی که از روی مدلهای کلیشهای پیروی میکند ندارد، مورد استقبال قرار نگیرد. مثلا قطعهی «خدا رو چه دیدی»، نوعی از پختهگی در کارنامهی صادقی را نشان میدهد که هیچوقت پیش از این وجود نداشته و دلیلی جُز حضور «چراغعلی» دارد و بیشک هم هدفی جُز ماندگاری دو سه روزه پشتاش هست. نوستالژیئی که صادقی همواره در پیاش بود و بهش نمیرسید و در حد تلنگرهای کوچک و ناقص باقی میماند در این آلبوم، به خصوص با قطعاتی چون «ماهگردِ حلقهها» و «خدا رو چه دیدی» و «نقطه سر خط» حاصل شده. اینها، نشاندهندهی همان موفقیتیست که شاید حالا برای بسیاری از هوادارانِ او درکاش دشوار باشد. موفقیتی که نیاز به گذشتِ زمان دارد و نیاز دارد که شکلِ دقیق رسیدنِ صادقی از موقعیتِ نسبیِ کارهای گذشتهاش، که میانِ پاپِ جاری و موسیقی خاص و گریزان از تکرار سرگردان بود، به موقعیتِ حاضرش، که انگار میداند چه انتظاری از جامعه و اثرگذاریِ اثرش دارد، در میان مخاطبان او جا بیفتد.
برای من البته که به نگاه تردید و بدبینی با آثار روز موسیقی پاپ ایران برخورد میکنم، «ماهگردِ حلقهها»، یکجور نوستالژی خاص و غیرقابل انتقال دارد که ابتدا از ساختار تنظیماش و بعد، ملودی ارژینالاش میآید. آن ملودی که در مرزی ظریف از مفهوم ترانه حرکت میکند و دو پردهی اولاش یکجور یادآوریست از یکی از قطعات «مجید انتظامی». حس نامفهومی که پشت قطعه وجود دارد میتواند تا بینهایت تکرار بشود و بدون کهنهگی به حیاتاش ادامه بدهد و این شاید نشان از آن باشد که صادقی، دچار تحولات واقعی شده. تحولاتی که بسیاری از موسیقیدانان و خوانندهگان جریان اصلی از آن دم میزنند و تنها در حد اسم و عکس آلبومهایشان باقی میماند. «ماهگردِ حلقهها» را اگر بخواهیم با صادقی گذشته مقایسه کنیم، فقط نگاهِ لطیفِ ترانهسرایی باقی میماند که در زمانهی بیرحم همهچیز را در هالهای از محبت و مهر میبیند و میکوشد وجود عشقی یکه را نوید بدهد. جُز آن، عمیقتر شدن و ماندگاری و اصالت ملودیها به اوجاش رسیده. بعد از این، «خدا رو چه دیدی»، نمایهای از همان جهان غمناک و اندوهِ خفقانآوریست که خالق بهش دست پیدا کرده. لحنِ حسرتگونه و ساختار ناامیدانهی آهنگ، که در عین انکار همچنان میداند به پایان خوشی نمیانجامد، همه برای نخستین بار در آثار صادقی شنیده میشود. این جنس اندوه، که حتا در قطعهی افتتاحیهی آلبوم هم هست، مخاطب را متوجه تغییرات اساسی دنیای صادقی میکند. در فاصلهی میانِ «چقدر سخته» و «یکی بود یکی نبود» چه جا به جاییهای پایهایِ عمیقی در خوانندهی پُرکار اتفاق افتاده که او را اینگونه به ارائهی تصویر دقیقی از انزوای رئالیستی رسانده. حتا وقتی ششوهشت میخواند («زنده باد عشق») ششوهشتاش کپی شده و سُست و مصنوعی نیست. به ساختار و بیانِ ترانه میخورَد. در ساختار مفهومی و کلیت کار مینشیند و احساس تناقض و جبر تویش وجود ندارد.
«یکی بود یکی نبود»، شروعِ مسیری در کارنامهی صادقیست که میتواند به خلق آثاری به شدت درونی و حرفهای با بهترین استانداردها منجر شود.
منبع : مجله موسیقی ایرانیان
«در ضمن این مقاله در سومین شماره ماهنامه موسیقی ایرانیان منتشر شده است ، اکنون می توانید با مراجعه به این قسمت سومین شماره ماهنامه موسیقی ایرانیان را به صورت رایگان دریافت کنید .»
سلام
البوم متاسفم البوم چهارم چاوشیه نه اول جای تعجب داره نمیدونید
---------------------------------------------
پاسخ : ممنون از دقت شما !
آلبوم های قبلی چاووشی به صورت رسمی منتشر نشده و قرار بود متاسفم اولین آلبوم مجاز وی باشد که نشد !
این حمیدرضا رو بدجور جو گرفته شک ندارم این همونیه که تو سایت موزیک ما هم میاد با اسم های مختلف نظر میده و هی میگی صادقی خدای موسیقی با اینکه کلی مسخرش میکنن باز دست بر نمیداره خوب شد صادقی اینو داره مگر نه کسی نمیفهمید طرفدار داره
اخه بنده خدا چاوشی کجا صادقی کجا عین مقایسه مسی با دایی می مونه . صادقی تو خوابشم نمیتونه محبوبیت چاوشی رو ببینه با کلی مصاحبه و عکس و مستند که داده بیرون تو هم اینقدر خودتو تو سایت های مختلف مضحکه مردم نکن
دیدید گفتم این حمیدرضا همونیه که تو سایت موزیک ما هست این عکس ببینید دیگه مدرک از این واضح تر وجود نداره با چند تا اسم نظر داد و بقیه هم فهمیدن و مسخرش کردن
حالا فهمیدین این بیچاره برای اینکه بگه صادقی هم طرفدار داره این نظرات خنده دارو میده
مدیر محترم سایت نظرتون در مورد این مطلب افشاگرانه چی بود ؟:دی
نمي دونم چرا بعضي ها با رضا صادقي پدر كشتگي دارن آره درست ميگن من غير از اين نظر سنجي ها 100 تاي ديگه هم نوشتم اما به كسي ربطي نداره توهين نكردم كه ! اين افراد هستن كه سابقه چندين ساله خوانندگان مطرح زير سوال مي برن. خواننده اي بايد آهنگي به جامعه تحويل بدهد كه پاش زحمت كشيده پس گردني خورده باشه نه مثل خوانندگاني كه حالا اسم نميبرم ديگه تو نظر سنجي ها زياد نوشته شده يه آهنگي امروز بخونه فردا بزاره دست فرهنگ و ارشاد بگه مجوز بده بعد تحويل جامعه(خنده) اينو منم بلدم بخونم اگه قرار مقايسه باشه بين رضا صادقي و ديگر خوانندگان بايد ساسي مانكن با محمدرضا شجريان مثال زد به هر حال مي تونيد بريد سايت هاي مختلف موسيقي ببينيد من راست ميگم يا ...
: تا عمر خواننده اي همچون رضا صادقي نخواهد آمد:
همين
